Póst og fjarskiptastofnun

Túngumál EN
Heim

Alþjónusta ekki án takmarkana

6. mars 2017

Úrskurðarnefnd fjarskipta- og póstmála hefur staðfest ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar (PFS) nr. 5/2016 um fjarskiptasamband ábúanda í Strandasýslu. Málið varðar réttinn til alþjónustu á sviði fjarskipta, en erindi barst PFS frá ábúanda í Strandasýslu á Vestfjörðum þar sem óskað var eftir svörum við því hvenær von væri á síma- og háhraðatengingu líkt og allir landsmenn ættu rétt á. Samkvæmt ábúandanum var um algjört sambandsleysi að ræða á bænum og tiltók hann að þar sem ekki virtist mögulegt að veita fastanetstengingu og þar með talsímaþjónustu, eins og lög gerðu ráð fyrir, þá myndi hann sætta sig við aðra kosti s.s. með GSM sambandi (3G/4G). Slík lausn væri enda langtum ódýrari leið til þess að uppfylla ákvæði fjarskiptalaga um alþjónustu en með því að leggja streng í jörðu.

Eftir að farið hafði verið yfir málið birti PFS afstöðu sína til erindis ábúandans með ákvörðun sinni nr. 5/2016. Í henni kemur fram að í ákvæðum fjarskiptalaga felist vissulega sú skylda að tryggja lögheimilum tengingu við grunnnetið, en að réttur til alþjónustu sé á hinn bóginn ekki án takmarkana. Þannig er kostnaður við að veita alþjónustu bundinn tilteknum hámarkskostnaði, 650.000 kr. sem er almennt viðmið um hámarkskostnað tengingar sem alþjónustuveitanda er gert að bera. Kostnaður við að leggja heimtaug að umræddum bæ væri hins vegar langt umfram þá upphæð, eða um 40 milljónir kr.

Það var mat PFS að sá kostnaður væri langt umfram fyrrgreinda hámarksbyrði alþjónustuveitanda samkvæmt gildandi alþjónustukvöð. Umfram kostnaðarbyrði í þessu tilviki myndi þannig falla á viðkomandi notanda. Það var því niðurstaða PFS að alþjónustuveitandanum, Mílu ehf., væri í þessu tilfelli ekki skylt að verða við beiðni um aðgang að almenna fjarskiptanetinu um nettengipunkt og bera kostnað við þá framkvæmd umfram hina fyrrgreindu hámarksbyrði.

Hvað varðaði kröfu ábúanda um að notast væri við aðrar tæknilausnir en fastanetstengingu, s.s. með GSM sambandi getur stofnunin ekki horft til slíkra tæknilausna í núverandi lagaumhverfi sem gildir um alþjónustu þar sem þráðlaus fjarskiptaþjónusta, svo sem farsímaþjónusta eða háhraðanetstenging telst ekki til alþjónustu í skilningi fjarskiptalaga samkvæmt 19. gr. laganna. Því væri ekki hægt að leggja á kvöð um að veita farnetsþjónustu í stað heimtaugartengingu við fastanetið.

Úrskurðarnefnd tekur í úrskurði sínum undir þetta og staðfestir eins og áður segir ákvörðun PFS nr. 5/2016.

Sjá úrskurð úrskurðarnefndarinnar í heild:

Úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála í máli nr. 4/2016

 

Til baka